ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ I Στέφανος Αβραμίδης

ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ, όποιος μπαίνει…μένει!  

«Πάμε ΚΑΡ;»  «Φύγαμε!»  

Με αυτόν τον μακροσκελέστατο διάλογο πήραμε ο τότε ακόμη απλά φίλος, τώρα πια κουμπάρος μου, κι εγώ την απόφαση! Ήμασταν μόλις 23 ετών, φοιτητές αμφότεροι, εκείνος στο Πολιτικό της Νομικής κι εγώ στη Γαλλική Φιλολογία! Ήμασταν όμως κυρίως συμπαίκτες σε ομάδα βόλεϊ, ερωτευμένοι με τα σπορ και αποφασισμένοι να απασχοληθούμε επαγγελματικά, με όποιον τρόπο, στο χώρο ακόμη κι αν δεν καταφέρναμε να βιοποριστούμε εξασκώντας το άθλημά μας! Αυτό, το κομμάτι της απόφασης, ήταν το εύκολο! Το δύσκολο ήταν, σε ότι με αφορούσε τουλάχιστον, το κομμάτι της πειθούς! Μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να πάρω το οκ…άνωθεν, «μη διανοηθείς να αφήσεις πίσω το Πανεπιστήμιο, δε θα δεχθώ να βρεθείς να χρωστάς ούτε ένα μάθημα», ήταν η ατάκα του πατρός. Πού να’ ξερε, έμαθε πολύ αργότερα και έγινε «τούρμπο», αλλά το νερό είχε μπει στο αυλάκι!  

Για να συμβεί αυτό είχα νωρίτερα βρεθεί στο μαγικό, όπως τον έβλεπα τότε, -μη σας πω ακόμη τέτοιον τον βλέπω- κόσμο  του  ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ, τη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας, του εκπαιδευτικού κόμβου Training HUB. Να μαθαίνω, να διδάσκομαι, να συναναστρέφομαι και, πρώτα και πάνω από όλα, να παρατηρώ και να «ξεσηκώνω» από επαγγελματίες που όχι απλά τους θαύμαζα αλλά έως και τους λάτρευα. Όσο υπερβολικό κι αν μοιάζει, για τη δική μας γενιά που μεγάλωσε χωρίς  internet, άρα χωρίς social και όλα τα συμπαρομαρτούντα, με μοναδική πηγή εικόνας την τηλεόραση στο σπίτι,  Διακογιάννης, Κατσαρός, Σωτηρακόπουλος, Σπυρόπουλος, Συρίγος και αρκετοί ακόμη δεν ήταν απλά πρότυπα αλλά…ινδάλματα! Και τώρα, τότε, κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας!  

Αλλά δεν κυκλοφορούσαν απλά, έκαναν κάτι που ακόμη και σήμερα, 28 χρόνια μετά, παραμένει στα δικά μου μάτια το πολύ μεγάλο asset αυτής της σχολής! Ενδιαφέρονταν πραγματικά, ασχολούνταν, βοηθούσαν, καθοδηγούσαν, εκπαίδευαν όλους μας, σίγουρα αυτούς που είχαν τη διάθεση να εκπαιδευτούν, με τρόπο πρακτικό, λειτουργικό, ανθρώπινο, κάθε άλλο παρά στείρο, στεγνό, ακαδημαϊκό.   

Mέσα σε ένα τέτοιο λοιπόν περιβάλλον, ενώ ακόμη φοιτούσα στη σχολή, χάρη σε μια γνωριμία με συσπουδαστή μου, βρέθηκα στο τότε τοπικό ακόμη κανάλι του Πειραιά TV Magic! Πέρα από την προσωπική σχέση ήταν η ταυτότητα του ΚΑΡ που μέτρησε στους…ιθύνοντες, μέσα σε λίγες ημέρες βρέθηκα να συμμετέχω στην πρώτη μου εκπομπή με παρουσία στον τηλεοπτικό αέρα, έπεσα στα βαθιά, δεν κολύμπησα ακριβώς αλλά τουλάχιστον δεν πνίγηκα!  

Τα χρόνια πέρασαν, υπηρέτησα τη μαμά πατρίδα και το 2002, όταν απολύθηκα, γύρισα σε ένα κανάλι τελείως διαφορετικό από αυτό που είχα αφήσει, με νέα ιδιοκτησία, οικονομική ευρωστία, σύγχρονες εγκαταστάσεις και πλήθος εκπομπών και μεταδόσεων! Όλα αυτά μέχρι το 2005, χρονιά που με βρήκε στον Alpha με δικαιώματα τηλεοπτικών μεταδόσεων ομάδων Super League και κυριακάτικη εκπομπή για το πρωτάθλημα που έσπαγε τα κοντέρ! 2006-2010 ήρθε η εμπειρία της ΕΡΤ, με ρεπορτάζ και μεταδόσεις σε αγώνες  Champions League μεταξύ των οποίων και ο τελικός της Αθήνας, συμμετοχή στην Αθλητική Κυριακή, αλλά και την πρώτη «επιτελική» θέση στη διεύθυνση του ψηφιακού αθλητικού καναλιού SPORT+! Από το 2011 μέχρι και σήμερα η βασική μου επαγγελματική στέγη, παράλληλα τώρα πια με το SPORTAL.GR, είναι η Cosmote TV, με παρουσίαση εκπομπών, μεταδόσεις  Super League, Champions League με συμμετοχή στους τελικούς του 2017, του 2021 και του 2025, Europa League και Conference League, επαγγελματικές αποστολές σε όλη την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, γήπεδο, γήπεδο, γήπεδο!   

Πού να φανταζόμουν αλήθεια, πιτσιρικάς ακόμη το μακρινό 1998, τι δρόμοι θα ανοίγονταν μπροστά μου όταν περνούσα  το κατώφλι από το ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ, τη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας του εκπαιδευτικού κόμβου Training HUB, και αντίκρυζα τα «ιερά τέρατα», όπως εμείς τουλάχιστον τα βλέπαμε, του χώρου την πρώτη μέρα στη σχολή! Από τους πολλούς που βρεθήκαμε στα θρανία οι περισσότεροι, παίρνοντας ισχυρά εφόδια, μείναμε στον χώρο!   

Προχωρήσαμε, εξελιχθήκαμε, και  νομοτελειακά, επιστρέψαμε στην αφετηρία!